WERKEN IN LIMBURG DOOR DE OGEN VAN EEN “HOLLANDER”

Mijn cultuurshock in Limburg

Na mijn studie Marketing ben ik begonnen met het management traineeship  ‘Talent for Management’. Opdrachten die trainees uitvoeren zijn verspreid over heel Nederland, mijn eerste opdracht was in Heerlen

Toen ik de vraag kreeg of  ik Amsterdam tijdelijk wilde verlaten om in Limburg te gaan werken dacht ik:

“Ik ben een vrouw van de wereld, ik heb veel gereisd en heb een jaar in Azië gewoond. Negen maanden in Limburg werken doe ik wel even. Ik bedoel, hoe anders kan het zijn?”

Negen maanden later kan ik daar kort over zijn: HEEL ANDERS.

Wat is er dan zo anders? Om te beginnen de taal. Ik had geen idee waar de gesprekken over gingen omdat iedereen dialect met elkaar sprak. De meeste moeite had ik met het dialect uit Kerkrade, gelukkig kwam ik erachter dat dit het geval is bij meer mensen (zelfs bij Limburgers). Ook is de cultuur in Limburg anders. Zo zijn Limburgers een stuk minder direct dan Hollanders en zullen ze niet snel iets gemeens tegen je zeggen. Ook vinden Limburgers het erg vervelend om mensen teleur te stellen, ze zeggen niet graag nee.

Tijdens mijn eerste weken deed Limburg me denken aan mijn tijd in China. Ik verstond bijna niets en als er twijfelend ‘ja’ gezegd werd betekende dat nee. Ik was dan ook al niet meer verbaasd toen ik hoorde dat Limburgers (net als de Chinezen) bonen in hun zoetigheid verwerken. De linzenvlaai is een delicatesse in Limburg, echter kwam ik erachter dat hier helemaal geen linzen in zitten. Chinezen en Limburgers bleken dus toch niet hetzelfde.

Limburgers hebben andere gewoontes zoals Carnaval, de schutterij, ook zien zij het duidelijke verschil tussen Hollanders en (niet)- Hollanders en natuurlijk genieten ze volop van het Bourgondische leven. Wat ik nooit zal vergeten aan Limburg is dat ik, een jonkie zonder ervaring, heel serieus genomen ben. Vanaf het begin af aan kreeg ik meer verantwoordelijkheid en vertrouwen dan ik ooit had verwacht. Ik kreeg de ruimte om mijn eigen besluiten te nemen en mijn opdracht in te richten hoe mij het beste leek. Niemand keek me op mijn vingers en als ik vragen had was iedereen bereid om me hierbij (in het Nederlands) te helpen.

In de negen maanden die ik in Limburg heb doorgebracht heb ik veel geleerd over Limburg, en ook over mezelf. Ik zal het missen en ik zal ook met veel plezier terugkomen. Daarom zeg ik geen vaarwel tegen Limburg, maar eerder tot ziens, of op z’n Kerkraads: Adieë wa!

http://www.ibc.nl/talent-for-management/werken-in-limburg-door-de-ogen-van-een-hollander/